این مطلب را/اینجا بخوانید/احتمالا /لطفا

این شماره ششم است. ومن دارم به صدای من اینک گوش خواهی داد... وهمراه

صداراه خواهی بردبه قلب اقیانوس آرام یا رشته کوه های البرز...هربارکه بشنوی

صدای مراهمراه هرحرفی هرشماره ای

به ژرفایی تازه می رسی... با چشم باز وذهن گشاده... حالا....ازیک تا ده

می شمرم...» «... تا ده که شمرم ... تومرده ای...» این ها دیالوگ ها سکانس اول

وآخرفیلم اروپاست. اما این روزها بیشتربه ایمیل های رسید پرازگلایه های

جورواجوری، فکرمی کنم کسی نوشته بود:

(سلام آقای جعفری، سلام هم سن وسال من، مگر ادعای شمامیدان دادن به آدم های دیگرنبود؟

چطوری ناما جعفری عزیز، یادم باشد یک آدم آهنی برایت بخرم خوب که بازی

کردی، لطفا به رضا حیرانی و بابک شا کر هم بدهید.....

سلام نمی کنم، ارزش نداری، کیک و چایت را بخور و گاهی هم به شگفت

انگیزترین انسان روی زمین سلام کن، سلام ناما خیلی خوشحالم، نمی دانی چرا؟

من هم نمی دانم.....!!!

      دوستان گرامی درسایت سپنج این امضا های تکرارشونده چیست؟)

...........

 رضا حیرانی دبیرباجه ی شعر/ ناماجعفری

این ایمیل ها و مشتی ایمیل دیگر،که یافحاشی بود یاهرزه نامه.... را خواندم

ورسیدیم به اینک تمام تنم، آرام- شروع می کندبه فرورفتن، سایه ای

سردوتاریک وجودم را می جود، با سکوت درحال فرورفتنم تا جایی که می

گویم،شما، شما مخاطبان عزیز،؟حجم خالی بین اجسامید!!!

فرشیدجوانبخش دبیرکیسه نامه ها/ رضا حیرانی

 اما مخا طبان عزیز، ماکه نگفته بودیم هرشماره نویسندگان سایت راآدم های

جدیدی تشکیل خواهندداد، (که این طورهم نبود وهر شماره تعدادی ازآدم های

جدید کاردارند) بلکه گفته بودیم معیارهایی مشخص(که هردبیربرای بخش

خودش درنظرگرفته است) ، مبنای انتشارمطالب خواهدبود، نه اسم نویسندگان

ورابطه هاو این که در های سایت صدای مستقل ادبیات ایران به روی همه بازاست

به شرطی که فریب نخورید، آرامشی درکارنیست، به خودتان خیانت نکنید...

درزمانی که نمی دانیدومی خواهید که این گونه ببینید، شما که به این سایت

می آید به اشتباه به این جا نیامده اید ، به تازه بودن رسیده اید، برای تازگی باید

مجبورباشید کمی به خودتان بد بین باشید ،

آمی فرخی دبیر بلاگ واتینگ/ ناماجعفری

وگرنه ما فکر می کنیم ، تنها هستید، تک افتاده ای دربرهوت... سکوت برخلاۀ

درونتان سایه ا فکنده، درتنهایی وتاریکی دست وپا می زنی ،

                                                                        به پوچی ات بنگر؟؟؟

                                  حامدرحمتی/ ناماجعفری(برنامه تلویزیونی)

-توهیچی یک واژه ای؟؟؟

امروز چهارروزاست که تورفته ایی..یک طاقه پارچه مشکی ویک آگهی ترحیم برایت زده اند..

دایی...من دسته گل قرمزآورده ام...عکس تواینجاخواب است..

ومن بی هویت شده ام..دایی نامایت بی هویت ترازهمیشه است..

.اشک های تو به دل بابا..ومامانت می نشیند..

نیمه کاررها می شدی توی دست های من داغ ..داغ...

من نمی توانم دایی، خرما برایت ...دایی بیا لب هایت رابگذارروی صورت من وببوسم...

بگودایی ساعت نخوابد...بگودایی گونه هایت رفته اندبزنندزیرگریه چشم هایت.

.دایی خیلی زود رفتی..خیلی زود..توبازی مرگ رابُردی...

یادته بازی می کردیم ،من میمردم وتو بدوبدومامانت راخبرمی کردی دایی ناما داره میمیره مامان

فلاکس چای دردستم بودفکرکنم.

دارم چای می ریزم احتمالا.

تو.بدن تو.می خوردبه من.به بدن من.به تن من.تن تودرتن من جاخوش می کند.

می روم زیرماسه ها.پاهایم دست می زنند.

دست هایم پا.زنی دیگررامی بینم.دیگرمی بینم.پا.دست.

روایت اول

ساعت چهارصبح .توداری توی خودت رامی روی.

می روی توی یک خیابان .

تراکتوری رامی بینی قرمزرنگ ساخت رومانی

که تنهایی داردبه عاشقانه هایش فکرمی کنددریکی ازمزرعه های مکزیک

..یافیلادلفیا...باران می بارد.ساعت چهارصبح .

تومی روی توی چترت.چترت تاآخرمی رود.توی تو.

روایت سوم

Be  andazeye  geryeye  gonjeshk

 dooset daram.shayad  in  doost

  dashtan  kam  be   nazar   berese

   vali   gonjeshka   vaghti

   gerye  mikonan   mimiran………………

روایت ششم

هواپیما ازدبی می پرد.فوکر100.خلیج آبی می شود/سبز/جلبک می زند/

غذامی خورد/دهانت/تخم کدو...

یک ساعت بعدروی بهرگان ...اتوبانی که شروع می شود وبه مریخ /ناگهان گم....

                       صدای مستقل ادبیات ایران

                           دمو پی لاوه...این آلبوم رااینجا بشنوید

                                      یعنی گذشت

پاهایم شروع می کنند به فراموشی / پروانه ی که درشکمم زندگی می کند

                                                                                سقط می شود

همیشه فکرمی کردم ستاره ها دکمه های پیراهن دختری هستند

                                                        که من عشق تعارفش کرده بودم

باید مواظب باشم/ به راه راست بروم

به چپ نه / راست می کنم

لازم نیست کفش هایم راجفت کنم / را که افتاده باشی

به لیوان چای می رسی

به کتاب های نخوانده

به شیاره های پیشانیت /به زندگی یک بارمصرف لاک پشتی پیر

               که می نشیند روی صندلی وبه جنازه خودش نگاه /می کند

من ! لاک پشت پیر/ من فراموش کرده بودم/شجرنامه ام بامن قهراست

آسمان سرش را به زمین کوبیده

پنجره ی اتاقم بازنمی شود/تنهاییم راگیلاس ها خواب ببینند

استخوان هایم درد می کند

لهستان انگور است

احتمالا" / فراموش کرده بودم ستاره ها دکمه های پیراهن دختری هستند

                                              که عشق تعارفش کرده بودم.

می میریند...شایدزودتر...نوشته هایم گاهی زودترازآنچه فکرمی کنم تمام می شوند...قبرشان می کنم...البته گورستانی که به وجودآورده ام دیگرجا..ندارد..بایدیک گورستان دیگر درست کنم....نمی دانم...یعنی هیچی نمی دانم....ناما جعفری هم مثل نوشته هایش ...بایکی متولد می شود وباهمان میمیرد....مادرم رانمی گویم...اوبرای خودش هنوز یک مانیفست است پراز دردها وزخم های که هیچ چسب زخمی ندارد.......اما...تو ..توی لعنتی که هم جاهستی ....که مدت هاست مرده ام از ساعت های که بدون تومی گذرند ...بازبانی که به ... بی زبان می ماند... دردهانم می چرخد ومعنی های مختلفی از فراموش کردن توخبرمی دهد...این جا..آنجا...بیشترازدیروز...کمترازفردا..میان همین نقطه چین های که بعدازهرجمله می گذارم...تو نیستی ...نیستی دیگر.... بارهای بارتو...ناما جعفری راتمام کردی...وبازشروع...یک شروعی که ناگهان تمام می شود...بعدبلندمی شودبه سمت قلب توقارقارمی کند...دیدی مینیاتورهارا...نگاه که می کنی تمام شده اند...حالا حکایت ماست...ببخشید...روایت اول شخص ...که داردتمام می شودیعنی توتمامش کردی... تو..!!!